Sofim

2011-05-02T18:58:00.001+02:00

Tadeusz Kubiak

(1924 - 1979)

TYLKO ZE STRACHU

Kochają się przytulają się
Tylko ze strachu
Boją się samotności
Drżą jedno o drugie
Tylko ze strachu
Boją się śmiertelnie
Czarnych cmentarzy uczuć

Nie kłamią tylko wtedy gdy opowiadają sny
Bo snów nie trzeba wybaczać

Między obłudą kobiet a zazdrością mężczyzn
Szukają czego nie ma: miłości

Tylko ze strachu
Tylko ze strachu przed samotnością
Przepędzają od siebie jak psa
Obojętność
Która by ich uleczyła jak sen

Oto jest cała miłość naszego pięknego wieku
Po śmierci Tristana i Izoldy
Romea i Julii
Laury i Petrarki
Beatrycze i Danta
I tych wszystkich nudnych kochanków
I nadzianych uczuciem gołębic
Bez których bardzo często jest źle na świecie
Poetom
I niepoetom także

Tylko ze strachu przed samotnością
Ta dziewczyna słodka w szorstkiej łupinie
Pomarańczowego swetra
Leci ku miłości jak ćma do świecy
Zdmuchnij chłopcze ten obłudny płomyk
Nie funduj jej karuzeli lodów kina
Mając zamknięte serce nie otwieraj jej ciała
Jak różowego owocu: tylko ze strachu
Tylko ze strachu przed samotnością
Która przyjdzie i tak do ciebie
Zagubionego w tłumie jak ziarnko maku ślepe

Nauczmy się samotności
Aby siebie nawzajem nie krzywdzić

Nasza czułość zabija nas
Nasz cynizm zabija innych

Nie wypełniajmy sobą pustki
Którą przeczuwamy w rzece
Nie zastępujmy liścia na gałęzi
Który rośnie bez nas

Nauczmy się samotności
Nie bójmy się samotności

Nauczmy się samotności

Pamięć

2011-04-02T11:00:00.002+02:00

Dzisiaj jest szczególna rocznica, rocznica śmierci Naszego Papieża - Jana Pawła II

Zofia Sofim Mikuła

Pamięć
- Janowi Pawłowi II

Nie potrafię mierzyć wysokości traw.
Przerastają mnie, tak jak płomień świecy
zapalonej w oknie.

Czuwałam wraz ze światłem
pełgającym po gałęziach dekalogu
prosząc o cząstkę Jego wiary.

Wątpiłam i ufałam. Gdy szkliste korowody
moich małych modlitw spadły na ziemię
On, szedł prostą drogą
- ku Bogu.

Warszawa, 02 kwietnia 2008 r.

zdjęcie ze strony http://www.parafia-devonia.org.uk

ZBIGNIEW JERZYNA

2010-12-01T22:20:00.005+01:00

29 listopada 2010 r. o godz. 9.10 zmarł wybitny polski poeta i eseista, członek Związku Literatów Polskich - ZBIGNIEW JERZYNA za http://www.literaci.eu/

Zbyszku, wiem że bardzo lubiłeś ten swój wiersz, ja też...

Ballada o Łazarzu

Gdy umarł Łazarz pierwszy raz
Kamień mu zamknął życia drogę
Po sądny dzień miał trwać ten głaz
Po dzień spotkania z samym Bogiem

Mrok Łazarzowi zajrzał w twarz
I obraz błedów w puste oczy
I nikt nie wierzył nawet w snach
Że kamień z grobu się potoczy

Ciemnością duszy był ten grób
Świata całego pogrzebaniem
A jest największą z ludzkich prób
Gdy świat w człowieku zmartwychwstanie

Wśród bliskich rozpacz swoją śni
Łazarz jak noc w ramionach krzyża
I tylko Maria poprzez łzy
Widzi jak światło się przybliża

I Pan przychodzi w blasku dnia
I grób otwiera mocą wiary
I każe łazarzowi wstać
I każe iść mu w stronę Marii

Słoneczny pewno był to dzień
Jak to biblijna wieść podaje
W otchłanie grobu wpełznął cień
Bo się przez miłość zmartwychwstaje

ZNAJ

2010-08-22T12:10:00.005+02:00

W EMPIKu dostępny jest kolejny 7 nr "ZNAJ". Bohaterem tego wydania jest Maria Konopnicka, a tematem przewodnim dziecko. Zachęcam wszystkich do przeczytania. Znajdziecie tam m.in. opowiadanie i wiersze mojego autorstwa, a także wielu znajomych.

Do numeru dołączony jest piękny tomik wierszy "Podróże" Bohdana Urbankowskiego (wiersze o miłości i śmierci, jeszcze bardziej o miłości). Szczególnie polecam "Erotyk dla następcy" - niezapomniany!

Sofim: Kuriozalnie w Pruszkowie

2010-06-06T18:44:00.002+02:00

ZAPRASZAM

2009-02-14T10:18:00.006+01:00

ZAPRASZAM NA SPEKTAKL I NA PĄCZKI

Kuriozalnie w Pruszkowie

2009-02-08T14:00:00.005+01:00

Wieczór w salonie PSM juz sie odbył.
oto relacja zdjęciowa

ZAPRASZAM

2009-01-17T15:19:00.003+01:00

Pruszkowska Książnica oraz Klub Pruszkowskiej Spółdzielni Mieszkaniowej zapraszają na wieczór poezji Zofii Mikuły i promocję Jej książki „ KURIOZALNIE Z SZYPUŁKAMI” Spotkanie poprowadzi Leszek Żuliński oprawa muzyczna Izabela Filipek i Czesław Ganda 28 stycznia ( środa), godzina 18.00 Klub PSM, Al. Niepodległości 12

Wszystko pogmatwane

2009-01-02T11:47:00.004+01:00

Wszystko jest bez sensu
Wszystko pogmatwane
Jak te winorośle
Gąszcze cmentarniane

Wszystko, co się złączy,
Znowu się rozłączy.
Na kształt pogmatwanych
Na cmentarzach pnączy”...

Jarosław Iwaszkiewicz

2008-11-23T21:14:00.003+01:00

Dzisiaj przytuliłabym się do każdego kota...

nie znam autora zdjęcia, lecz te kociaki są tak urocze...

ufam, że autor mi wybaczy *** siedemnasta pięć to odpowiednia pora by się łasić jednak za wcześnie by rozpoczynać miłość koty tulą się kiedy przychodzi mrok siedemnasta pięć to za wcześnie na mlaskanie słowa o północy nie słychać fałszu wtedy wierzę we wszystkie koty dnia

"NIE PYTAJ ŚWIATA DOKĄD ZMIERZA"

2008-11-22T17:01:00.011+01:00

W sobote 8 listopada w Kościele Akademickim św. Anny w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu został zaprezentowany spektakl poetyczno-muzyczny "Nie pytaj świata dokąd zmierza" , oto relacja zdjeciowa. Zdjęcia autorstwa KCM czyli Krzysztofa Mariusza Ciesielskiego. Sofim mówi swój wiersz "Za szafą" Za szafą Wczesny świt, wychodzisz. Gwizd pierwszego pociągu przecina sen siedmiolatka o domu z balkonem, chlebem i dużą szafą. Za szafą jest cisza. Za szafą jest spokój. Wrócisz, będzie masło na chlebie i cukierki owocowe: czerwone, zielone, pomarańczowe – słodkie. Spóźniasz się mamo, czy zegar się spieszy? Pijany stukot do drzwi – on wrócił pierwszy. Za szafą cisza. Za szafą spokój.

Uczestnicy spektaklu a to znowu ja Stefan Jurkowski

Jan Zdzisław Brudnicki

ZAPROSZENIE

2008-11-05T08:30:00.002+01:00

Noc w kamiennym dworze Wojciecha Siemiona

2008-10-12T18:43:00.020+02:00

W piątek 10 października 2008 roku spotkał mnie niezwykły zaszczyt. Na zaproszenie życzliwej nam osoby, wybraliśmy się z trójką przyjaciół: Krysią Woźniak i Janem Siwmirem w dwóch osobach, do Petrykoz. Z okazji XXXVII Warszawskiej Jesieni Poezji miała odbyć się tam uroczysta „Noc Poetów”. Wiele słyszałam o tym magicznym miejscu, o którym mówi się jakby z namaszczeniem. Marzyłam by ujrzeć ten dwór, otoczony pięknymi lasami, z dala od zgiełku współczesnego świata, gdzie czas zatrzymał się wśród niezwykle pięknej scenerii domu i ogrodu. Poznać osobiście Gospodarza Wojciecha Siemiona, dla którego tradycja i sztuka jest istotą życia.

Z Warszawy, z Krakowskiego Przedmieścia wyjechaliśmy kilka minut po dziewiętnastej kierując się na trasę katowicka, wiedząc tylko, że mamy skręcić za Żabią Wolą na Grójec. Żabią Wolę minęliśmy, a jakże… jednak nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Zawracając trafiliśmy na stację LP gaz. Mieliśmy szczęście, pewnie diabeł Boruta, który mieszka w piwnicy domu w Petrykozach nas prowadził; klient ze sklepu na stacji jechał w tamtym kierunku. Ruszyliśmy za nim, droga prowadziła już przez las, po kilku kilometrach nasz przewodnik skręcił, a my pojechaliśmy dalej prosto i długo, by następnie skręcić w lewo nie mając pewności, czy jedziemy we właściwym kierunku. Boruta jednakże nadal był z nami, naszym oczom ukazał się drogowskaz „Petrykozy 2”, skręciliśmy. Było gdzieś po dwudziestej, ciemno, droga wciąż prowadziła przez leśne dukty. Jechaliśmy do tego miejsca pierwszy raz, nie znaliśmy trasy, a potrafią tam błądzić nawet stali bywalcy. Cóż „koniec języka za przewodnika” lecz nie w tym przypadku, dostanie się do jakiegokolwiek domu w celu zapytania o dojazd, graniczyło wręcz z cudem. Tam zwyczajnie nie ma dzwonków przy bramach, nie mówiąc o domofonach, a nawoływania nie pomogły. Wreszcie udało nam się dotrzeć do domostwa, gdzie w oświetlonym oknie zobaczyliśmy postać. Zapukałam, i o dziwo był odzew, uprzejma gospodyni wskazała nam drogę do dworu Siemiona. Za dziesięć minut, już bez większych przeszkód zatrzymaliśmy się przed posiadłością.

W ciemności jaśniały światła dworu, w których nieco widoczna była droga wjazdowa i pobliska roślinność, niestety, czego nie mogę odżałować, ogród był niedostępny moim oczom. Przed gankiem przywitały nas postacie-awatary dawnych i współczesnych poetów, stały szpalerem trzymając na piersiach swoje dzieła poetyckie m.in. Kochanowski, Sarbiewski, Mickiewicz, Słowacki, Norwid (ukochany poeta Krysi Woźniak, a i mój), Gałczyński, Tuwim, Grochowiak, Erazm Bolek i inni. W przestronnej sieni kolejne poetyckie awatary, częstowały nas wierszami i owocami ogrodu: soczystymi gruszami oraz jabłkami. W salonie tłum gości wsłuchiwał się z uwagą w powitalne słowa Gospodarza.

Po przywitaniu rozpoczęła się część artystyczna wieczoru. Tu prym wiódł oczywiście Wojciech Siemion, jego charakterystyczny głos, dobitny gest, szeroki uśmiech, swoboda recytacji, a przy tym genialnej interpretacji wciągnęła nas w krąg zaczarowanej rzeczywistości sztuki. Dane nam było słuchać i podziwiać same wybitne osobistości ze świata literatury. Gość, wietnamski poeta Lam Quang My uraczył nas prezentacją swojego wiersza w ojczystym języku - polską wersję równocześnie prezentował Wojciech Siemion. Ireneusz Szmit zachwycił nas wierszem dedykowanym Siemionowi, Marek Wawrzkiewicz przeszedł samego siebie w interpretacji swojego dzieła. Wspaniałym przerywnikiem wystąpień literatów był śpiew Pani Krystyny – Ukrainki mieszkającej od ponad dziesięciu lat w Polsce. Zachwyciła mnie swoim pięknym głosem, a szczególnie wykonaniem pieśni o Wołodim Wysockim. Atrakcją nocy było czytanie wylosowanych wierszy. Prawdziwe „sedno” przywieźli poeci z Milanówka, była to skrzynia z otworem na „sedno”, czyli wiersze złożone w samoloty i wrzucane do „sedna” przez uczestników spotkania. Tu pięknie zaprezentowali się Andrzej Dębkowski i Józef Pless, który po przeczytaniu swojego wiersza o ojczyźnie energicznie zgniótł utwór i ponownie cisnął w „sedno”.

Mówiąc o duchowej uczcie, nie sposób nie wspomnieć o błogich rozkoszach podniebienia, a było się czym delektować. W salonie na pięknym stylowym stole królował ogromny tort, w jadalni zaś wspaniałe jadło; wędzona cała szynka z nogą, przepyszna wiejska kiełbasa i oczywiście znakomite czerwone wino, a nie brakło i mocniejszych trunków dla mocniejszych głów. Amatorzy słodkości mogli zaspokajać swoje zachcianki pysznym sernikiem, makowcem i różnego rodzaju ciasteczkami. Mnie osobiście pozostał w pamięci wyśmienity smak łazanek (zapewne domowej roboty) z kapustą, grzybami i kawałkami przepysznego mięsa, mówię wam „miód w gębie”.

Dwór, w którym gościliśmy, pochodzi z początków XIX wieku, gdy w 1969 roku zakupili go Siemionowie, był zdewastowany w dziewięćdziesięciu pięciu procentach, prace renowacyjne trwały do 1979 roku. Klimat wnętrzu nadają antyczne meble, obrazy, rzeźby i stosy książek. Wojciech Siemion umieścił w przestronnej piwnicy bogate zbiory dawnej sztuki ludowej, a na zaadaptowanym strychu współczesne dzieła malarstwa, które stanowią swoistą Wiejską Galerię Sztuki, między innymi znajdują się tam obrazy Zdzisława Beksińskiego i Leona Tarasewicza. Gospodarz, co i rusz zachęcał gości do zwiedzania dworu i poczęstunku. Podczas całej imprezy w kuluarach odbywały się rozmowy o poezji, o sztuce i nie tylko.

Niezwykła gościnność Pana Wojciecha i jego wyjątkowa serdeczność, była widoczna na każdym kroku, a ja mogłam odczuć ją na własnej skórze, a właściwie dłoni, którą na pożegnanie ciepło uścisnął mi Gospodarz.

Niezaprzeczalnie Wojciech Siemion jest wybitną, twórczą indywidualnością o ogromnej charyzmie. Zauroczyła mnie niezwykłość „czakry” kamiennego dworu, bo czyż nie magią jest człowiek, który odtworzył to miejsce, ubarwił sztuką, a nam pozwala tam bywać i podziwiać Petrykozy.

zdjęcia z Petrykoz wykonał Siwmir

Nostalgicznie

2008-10-04T11:08:00.003+02:00

Z oknem jesień, płoną drzewa… Jesienna samotnica Za oknem wrzesień, brzoza rozpala złotem samotnice, wiatr je rozrzuca, babie lato przykrywając. Co pożółknięte liście szepczą nie usłyszysz, one zapewne już nie o nas rozmawiają. ref. Kochany... na kolanach nie przychodzi się po seks. Nikt ci nie mówił? Na kolanach można przyjść po miłość. Kochany... chyba nie wiesz, jak to jest, gdy jedną nocą wszystkie dni się zjesienniło. Modre jezioro, skrząc się nasze oczy przedrzeźniało, łyska do lotu się zerwała zawstydzona. Ciebie i mnie dla wody słowa było mało, poezja grzechem zawieszała się na dłoniach. ref. Kochany… na kolanach nie przychodzi się po seks. Nikt ci nie mówił? Na kolanach można przyjść po miłość. Kochany… chyba nie wiesz, jak to jest, gdy jedną nocą wszystkie dni się zjesienniło. Tapczany liści, powiędły ciepła dłoni pozbawione, nie skrzypią wierszem… Komu potrzebny dzisiaj wiersz? Skryły się w ścianach słowa kroplą zadławione. W sobotni wieczór, tak jest trudno ciszę znieść. ref. Kochany... na kolanach nie przychodzi się po seks, Nikt ci nie mówił? Na kolanach można przyjść po miłość. Kochany... ty naprawdę, nie wiesz jak to jest, gdy jedną nocą wszystkie dni się zjesienniło. Kochany... na kolanach nie przychodzi się po seks, Nikt cię nie uczył? Na kolanach można przyjść po miłość. Kochany... ty naprawdę, nie wiesz jak to jest, gdy jedną nocą wszystkie dni się zjesienniło.… ... Kochany... na kolanach nie przychodzi się po seks. Bo na kolanach, można tylko przyjść po miłość

Dwugłos krytyków - "Kuriozalnie z szypułkami"

2008-09-24T19:53:00.003+02:00

fot. Ludwik Wambutt

fot. Krzysztof Ciesielski

Zbigniew Jerzyna

Napój miłosny i mówienie szeptem W tej interesującej i wartościowej książce poetyckiej na zasadzie prawomocnej istnieją dwie poetyki. Pierwsza, to są wiersze białe, oszczędne w doborze słów, pełne nieoczekiwanych spięć dramatycznych, „w biegu naszej mowy” nagle zatrzymanych myśli, przez niedopowiedzenie ledwo dotkniętych tajemnic, dalekich skojarzeń, czy wreszcie bardzo świeżych poetyckich obrazów. Druga, to wiersze w tradycyjnym zapisie, często sylabotoniczne z rymami i asonansami. Jest w nich wyraźny Tuwimowski rodowód. Należy jednak, i to na korzyść poetki zaznaczyć, że te utwory mimo tradycyjnej konwencji są jakby obrane z banałów i odnowione. Ten pierwszy nurt w poezji Zofii Mikuły wydaje się być – najcenniejszy. W tych, często krótkich wierszach każde słowo waży, nawet odstępy miedzy wersami podpowiadają nam jakiś ukryty sens. Jest w nich jeszcze delikatność wyrazu świadcząca o tym, ile można powiedzieć szeptem, na dotykającym milczenia – wyciszeniu. Bardzo ważne w tej poezji są przedmioty. I tak niezwykle trafne, celne skojarzenia są wyrażane poprzez konkrety, nawet „oderwane myśli, pojęcia” są osadzone w rzeczywistości. Przytoczę tu świetny wers z jednego z wierszy: Obcas złamany, a noc nadal tańczy. Te krótkie wiersze napisane są często w sposób mistrzowski, zacytuję tu wiersz Karier. To przecież krystaliczny liryk: Boisz się siebie jak tamtej nocy. Gnały konie przez dolinę, galopem po wzniesieniach, by w ciszy przy wodopoju, pić i pić! Boisz się, tego pragnienia. Ta poezja jest niezwykle uwrażliwiona na ludzki ból i cierpienie. Szczególnie na niesprawiedliwość, która dotyka istot najbardziej bezbronnych, jakimi są dzieci. Tu przejmujący wiersz Bezradność, z tym niezwykłym fragmentem: Obcina krótko włosy, by nie wołały przytul. Także na przykład w wierszu Marzec 2000 dochodzi do głosu czułość. Jak też, ten „ludzki odruch” w ciekawym wierszu Drżąco. Oto fragment: Dłoń dotknęła twarzy - nieco zamyślona. W tej książce poetyckiej prawie każdy wiersz jest poszukiwaniem drugiego człowieka, wyrazem tęsknoty za jego obecnością. Zofia Mikuła wie, że pośród najważniejszych wartości naszego życia najwyżej należy nam postawić - miłość.

Leszek Żuliński

Wiersze o łaknieniu Po kilku stronach lektury przyłapujemy się na spostrzeżeniu, że w tych wierszach jest rozmówca. One wyraźnie „są mówione do kogoś”; one „znają swego odbiorcę”. Stąd moja pierwsza konstatacja: poezja Zofii Mikuły jest dialogiem. Nie zawsze przecież tak bywa. Bardzo często liryka wyrasta z takich pokładów samotności, że nie zwraca się już w ogóle w stronę ludzi, a wyłącznie w stronę pustki... Tu, na szczęście – mimo wielu ciemnych akcentów – okna są jeszcze pootwierane i głos chce być słyszalny. Przypomniał mi się w pewnym momencie tej lektury znakomity dystych z Grochowiaka: Mężczyznę zbudzisz, gdy go dotkniesz, kobietę zbudzisz, gdyś dotykać przestał... I jakbym tę regułę czytał tutaj: narratorka tych wierszy chce być „dotykana”, to znaczy istnieć swą wyrazistą osobowością w epicentrum życia. Różnych subtelności używa, by to zamanifestować... Odwieczne i naturalne żywioły liryki erotycznej, jakiej i w tym tomie nie brakuje, budzą się w wierszach Zosi w sposób pokrzepiający: prawdziwym dramatem miłości nie są jej niespełnienia, niedosyty, lecz jej brak. Póki miłość wykrzykuje swój głód i swój ból, póty jest. Jest i walczy „o swoje”, jest i nasącza nas oskomą życia i siłami witalizmu, otwiera solipsystyczny świat na kogoś drugiego i na cały ogrom trwania... Tu znowu małe przypomnienie, małe skojarzenie – ten słynny fragment z Dancingu Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej: Zwiędły suknie i wachlarz z piór strusich, czas opada jak chmura szarańczy, wszystko kończy się prędzej niż musi, gra muzyka, lecz nie ma z kim tańczyć. Tancerz miły odszedł w dalszą drogę, gdzie jest, nie wiem, ani wy nie wiecie, jeśli tu go odszukać nie mogę, jakże znajdę go w wielkim wszechświecie? ...i choć nie zamierzam tych obu poetek tu porównywać, to muszę podkreślić wspólnotę tego charakterystycznego spleenu, jaki budowało te i tamte wiersze. Kiedy jednak czytam teksty wyznaczające najwyższy pułap tego zbiorku ( np. Alienację, Cyklicznie pod rękę..., Penelopę), zaczynam rozumieć po raz kolejny, że sedno kreatywnego życia tkwi w ł a k n i e n i u... Autorka tego tomu demonstruje duży wachlarz możliwości warsztatowych. Te wiersze rozpięte są pomiędzy poezją postskamandrycką a postróżewiczowską; czasami aż proszą się, by zaistnieć jako piosenki, innym razem ich „żywioł filozoficzny” kieruje naszą uwagę w strony ponadartystyczne... Ale jakaś dziwna nić wiąże te liryki, jednoczy różne rytmy, nastroje, konwencje. Znalazłem odpowiedź na ten fenomen w jednym ze zdań poetyckich Zofii Mikuły: ...wiatr Andaluzji jest równie gorący jak zimny jest wiatr – i takie jest tu wszystko, o czym poetka pisze: niejednoznaczne, niejednolite, złożone, ale zawsze piękne i wystawiające naszą uwagę na szalone przeciągi myśli i uczuć.

Wieczór autorski

2008-09-18T09:51:00.000+02:00

fot. Krzysztof Ciesielski

We wtorek 16 września 2008 r. o godz. 18,00 w Centrum Promocji Kultury Praga Płd. przy ul. Podskarbińskiej 2 w Warszawie miał miejsce mój wieczór autorski promujący tomik poetycki "Kuriozalnie z szypułkami". W spotkaniu udział wzięli moi przyjaciele: Krystyna Wożniak, Agnieszka Goszczycka, Krzysztof Ciesielski, Kinga Strzelczyk - śpiew i oczywiście ja - autorka Zofia Mikuła. Spotkanie poprowadził Jan Zdzisław Brudnicki. Oto relacja zdjęciowa z wieczoru.

http://www.rymempisane.neostrada.pl/sofim/ Kuriozalnie z szypułkami W Wenecji otworzyli letnie ogrody, muzyk zasiadł do pianina. Czekałeś na mnie zawsze niecierpliwie jak na pierwsze truskawki. Roześmiana podawałam dojrzałe, a ty zachłannie wpychałeś do ust z szypułkami, jakbyś chciał nasycić się na wieczność. Dzisiaj z zaciekawieniem wpatrujesz sie w obraz, a przecież oboje znamy tę parę. Tylko chłopiec na płótnie jakby posiwiał. Zamyślony popija wciąż letnią herbatę. Truskawki tańczą ostatnie tango z szypułkami.

fot. Ludwik Wambutt

fot. Krzysztof Ciesielski

fot. Ludwik Wambutt

fot. Krzysztof Ciesielski tomik można zakupić u autorki cena 10,00 zł. kontakt: z.mikula@wp.eu

2008-09-07T09:09:00.000+02:00

Zapraszam na mój wieczór autorski promujący książkę poetycką "KURIOZALNIE Z SZYPUŁKAMI" , który odbędzie się 16 września o godz. 18,00 w CENTRUM PROMOCJI KULTURY W DZIELNICY PRAGA POŁUDNIE M.ST. WARSZAWY przy ul. Podskarbińskiej 2. ******************************************************************** Długo mnie tutaj nie było, proszę jednak o wyrozumiałość. Właśne ukończyłam prace nad swoim tomikiem poetyckim "Kuriozalnie z szypułkami", nie muszę mówić jak ważne było to dla mnie. W przyszłym tygodniu będziecie już mogli czytać mnie w wersji książkowej. Przedsmak tego co bedzie w książce: Spotkanie z Faustem Mądrość jest nędznym ogryzkiem w sztuce życia sztuka jest utrefioną kurtyzaną mądrości i tylko życie, nagie życie warte jest prawdziwego grzechu buntu, szaleństwa Leszek Żuliński Faust pisze do Petrarki Spotkałam Fausta stał w oknie książki, w wierszach zamykał Małgorzatę, z nią pokusę i pragnienia. To Małgorzata włożyła złoto w jego włosy. Rozedrganym wnętrzem ud każdej z siwych nitek nadała barwę młodości. Zjawiła się bez uprzedzenia i została na rok, który cały mieścił się w jej pępku; za małym by unieść przyszłość i zbyt słodkim, by nie wracał głodem pożądania. Faust nie próbował już naprawiać siebie, każda z prób coraz bardziej zbliżała go do piekieł nierealności. Patrzył w głąb trzymając w ręku kosmyk włosów Małgorzaty - ustawicznie wymykał się spod zapisanych kart. Nie przemieni go w alchemiczny eliksir. Schował pukiel w ostatni nienapisany wiersz i wrócił do swojego królestwa, ściskając w dłoni kamyk z sandała Małgorzaty.

Horoskop

2008-07-13T10:49:00.000+02:00

Dzisiaj przeczytałam w horoskopie "Magia 12 żywiołów" „Najtrudniejszą sztuką nie jest wybrać właściwych ludzi, ale wykorzystać wszystkie możliwości jakie w nich tkwią” - Napoleon

Znak Bliźniąt jest to pierwszy znak w trygonie powietrza. „Podmuch” wnętrza Bliźniąt jest wyrazem racjonalnego, intelektualnego wymiaru umysłu, skłonnego do analizy i syntezy faktów.

Bliźnięta to wiatr, niczym Mistral, czasem nawet huragan, orzeźwiający, pobudzający, wpadający w każdy zakamarek.

Bliźnięta na tle ludzkości są jak barwne motyle, wszechstronne, komunikatywne, ciekawe świata i ludzi. Rani czasem ich powierzchowność, rozproszenie, zmienność.

Bliźnięta mają w sobie pierwiastek genialości. Są obdarzeni ogromną wyobraźnią i kreatywnością.

Tak wiele potrafią zrozumieć i wyrazić, jednym słowem są w stanie zainspirować i zagrzać do działania.

Ich największą siłą jest siła ich umysłów. Cóż… gdybym potrafiła wykorzystać wszystkie cechy przypisywane mojemu znakowi zodiaku, byłabym geniuszem. :)

Miłość

2008-05-25T17:13:00.000+02:00

(...) miłość nie daje i nigdy nie dawała szczęścia. Wręcz przeciwnie, zawsze jest niepokojem, polem bitwy, ciągiem bezsennych nocy, podczas których zadajemy sobie mnóstwo pytań, dręczą nas wątpliwości. Na prawdziwą miłość składa się ekstaza i udręka. - Paulo Coelho

Chwila i wieczność

2008-05-25T00:56:00.001+02:00

dostając od losu chwilę chcemy ją zamienić w wieczność, mając wieczność pragniemy chwili

Zaczynam

2008-05-22T21:07:00.000+02:00

No i stało się, założyłam sobie bloga :) odnajdziecie tu moje próby zmierzenia się z poezją, a także wiersze moich przyjaciół, lecz pomalutku, wszystko w swoim czasie.